Gedachtes over de Nederlandse verkiezingen

Gedachtes over de Nederlandse parlementsverkiezingen van 15 maart 2017 op basis van de voorlopige zetelverdeling[1].

Vrijwel de gehele mainstream media, nationaal en internationaal, kon haar geluk niet op over het ‘verlies van het populisme’ in de Nederlandse parlementsverkiezingen van 15 maart 2017. Dit is niet alleen onwaar op basis van de verkiezingsuitslag, het wekt ook nog een positieve sfeer in een tijd dat fascisme in opkomst is. De narratief dat het populisme is gestopt dient bestreden te worden door het onthullen van de werkelijkheid.

En deze werkelijkheid is, zoals veel andere commentaren als hebben gezegd, niet positief, maar negatief voor alle uitgebuite en onderdrukte klassen in Nederland. In de eerste plaats omdat het gehele politieke spectrum de afgelopen jaren naar rechts is bewogen. De bezuinigingspolitiek die vooral sinds de crisis van 2008, maar ook daarvoor al in gang is gezet gaat hand-in-hand met racisme, islamofobie en disciplinering van voornamelijk de onderklasse. Terwijl het proletariaat en de middenklasse steeds moeilijker eten, huisvesting, zorg en educatie kunnen betalen wordt de woede over deze problemen grotendeels afgewend op moslims, vluchtelingen en nationaal onderdrukten zoals Turken, Marokkanen en Oost-Europeanen. Dit komt niet in de laatste plaats doordat de bezuinigingspartijen en de mainstream media een ware hetze tegen deze groepen voeren. Zo kon het scenario zich voordoen dat burgemeesters van de PvdA en VVD zeiden ‘de zorgen over vluchtelingenopvang’ te ‘begrijpen’. Dit terwijl het diezelfde partijen zijn die 1) Het Nederlandse leger opdracht hebben gegeven Syrië te bombarderen; 2) de vluchtelingenopvang te concentreren in de kleinste dorpen in plaats van de grootste steden; 3) de vluchtelingenopvang hebben gemaakt tot een gevangenis; en last but not least 4) zij de politieke partijen zijn die samen met de banken en bedrijven het bezuinigingsbeleid hebben uitgevoerd waardoor de Nederlandse onderklasse steeds verder in armoede wegzakt. Er leven zo’n 2,5mln Nederlanders onder de armoedegrens. En daar zitten de Poolse werkers die voor €1,65 p/u werken op de vrachtwagen of champignonkwekerij nog niet eens bij.

Doordat vrijwel alle politieke partijen (delen van) de bezuinigingspolitiek, racisme, islamofobie en disciplinering hebben aangenomen is het mogelijk geworden voor de VVD en PVV om uit te groeien tot de twee grootste partijen, gevolgd door hun light versies van het CDA en D66. Doordat ook de SP en PvdA zich steeds nationalistischer uitlaten is het mogelijk dat het ‘cosmopolitische’ GL de grootste zetelwinst heeft kunnen boeken.

Maar de veertien zetels van GL betekenen op geen enkele manier dat het ‘populisme’ is verslagen (sowieso is spreken over ‘het populisme’ verkeerd, omdat zij dit het gebruiken vaak de PVV én SP bedoelen. Het is echter vooral de PVV die gestopt moet worden. De PVV is een extreem rechtse populistische partij). Hoe kan de Klaver als leider van GL überhaupt spreken dat het populisme is gestopt terwijl de gevaarlijkste populist Wilders vijf zetels meer heeft? En daar bovenop komt dus nog dat de VVD steeds meer een PVV-light wordt. Zij hebben samen 53 zetels. Dat zijn er elf meer dan GL, SP, PvdA en PvdD bij elkaar (42)! En dan hebben we het nog niet eens gehad over de activiteiten van het rechtse en reactionaire proletariaat dat Wilders steunt. Zij plegen aanslagen op moskeeën, vluchtelingencentra en individuen – met molotovcocktails, kogels, stalen buizen, vuurwerk, varkenskoppen en andere vormen van fysiek en verbaal geweld. Ik kan me niet herinneren dat er vanuit (parlementair) links serieuze actie is ondernomen om dit geweld tegen te gaan.

Enfin, tijd om de partijen wat nader te bekijken.

VVD – 1ste partij, verliezer, daalt 8 zetels naar 33.

Hoewel de VVD 8 zetels verloren heeft is zij veruit de grootste partij gewonnen. De VVD mag dus de kabinetsformatie initiëren en bepaalt wat voor een regering er komt. Een regering zonder de VVD is uitgesloten.

De grote vraag is wat voor een coalitie de VVD wil vormen. Volgens mij zijn de twee meest waarschijnlijke mogelijkheden:
1) VVD, CDA, D66, CU (+evt. SGP); of 2) VVD, CDA, D66, GL.

De eerste coalitie zou 76 zetels hebben (met SGP erbij 79) maar dit kan de komende dagen nog licht bijgesteld worden. Deze rechtse coalitie zou volgens mij amper moeite hebben om tot overeenstemming over sociaal-economisch beleid te komen. Enige moeilijkheden kunnen op moreel gebied ontstaan tussen D66 en de CU/SGP (over abortus, koopzondagen etc.). Maar ook op sociaal-cultureel gebied moeten de partijen snel overeenstemming kunnen bereiken. Het zijn allemaal liefhebbers van Nederland politiestaat, doen graag mee aan imperialistisch oorlogen en spreken vaak in islamofobische taal (D66 doet daar nog het minst aan mee, al is dat vrijwel enkel voor de bühne, aangezien ze op deze issues het beleid van de VVD vaak wel steunen).

Over de tweede coalitie meer onder het kopje van GL.

Een andere vraag is waarom de VVD, in tegenstelling tot de PvdA, redelijk stabiel is gebleven na vier jaar bezuinigend regeren. Het antwoord is natuurlijk simpel: aan de ene kant heeft de VVD uitgevoerd wat zij heeft beloofd (bezuinigingen, ‘redelijk’ beleid, constante aandacht voor zogenaamde veiligheidsproblemen). Aan de andere kant liegt of zwijgt de VVD over haar falen: een verdubbeling van de staatsschuld naar ruim €400mld onder Rutte, de meeste integriteitsschandalen waardoor VVD-ministers en een VVD-Kamervoorzitter zijn afgetreden, geen vooruitgang voor de hardwerkende Nederlander. Dat allemaal is typisch VVD en doet de partij al voor de honderd jaar dat zij (en haar voorgangers) bestaat. De PvdA daarentegen, historisch een sociaaldemocratische partij, heeft de afgelopen jaren echter zulk rechts en conservatief beleid gevoerd dat enkel nog een grijze massa op de PvdA stemt. Hierover meer bij de PvdA.

PVV – 2de partij, winnaar, stijgt 5 zetels naar 20.

PVV leider Wilders was er als de kippen bij om te zeggen dat hij ‘graag’ wordt uitgenodigd voor onderhandelingen over de te vormen regering. Hoewel een kabinet met de PVV tot de mogelijkheden behoort, denk ik dat de VVD liever met het CDA, D66 en GL gaat regeren. Daarover heb ik hierboven en -onder meer geschreven.

De PVV heeft gewonnen ten opzichte van de verkiezingen van 2012. Tegelijkertijd is de PVV nog niet op dezelfde hoogte als in 2010, toen de partij 25 zetels behaalde. Dit betekent echter niet automatisch dat de ideeën en plannen van de PVV minder populair zijn dan in 2010.

Zoals vaker opgemerkt hebben de meeste partijen zich aangepast aan de PVV, niet door zich ertegen te verzetten, maar door delen van het PVV programma en taal over te nemen. Zo spreken Buma (CDA) en Rutte (VVD) over bijna niks anders dan ‘het behouden van de Nederlandse cultuur’ (zonder dat dit ooit beter gedefinieerd wordt dan onze ‘joods-christelijke traditie’, waarvan niemand ooit een serieuze definitie heeft kunnen geven). De extreme islamofobie, vluchtelingenhaat en racisme tegen arbeidsmigranten van de PVV zijn terug te vinden bij vrijwel alle partijen, van links tot het midden en tot rechts. Dat de PVV weet te groeien terwijl hun gedachtegoed zo genormaliseerd is bewijst nogmaals dat normalisering geen strategie tegen, maar voor de PVV is. Deze normalisering zal het de PVV makkelijker maken om hun ideeën in praktijk te brengen en steeds extremere standpunten in te nemen.

GroenLinks – 5de partij, winnaar, stijgt 10 zetels naar 14.

De Nederlandse Obama Trudeau heeft het geflikt hoor! Een historische zege voor GL. Maar Jesse Klaver moet het karwei nu afmaken om daadwerkelijk als Trudeau te eindigen. Klaver moet zorgen dat GL in het kabinet komt, dat was namelijk dé inzet van GL deze verkiezingen: zo groot worden dat we in het kabinet komen en invloed kunnen uitoefenen. Hoewel Klaver vandaag zei dat het ‘ingewikkeld’ is om samen met de VVD te regeren, vindt hij ook ‘dat als je zo groot bent geworden, het je verantwoordelijkheid is om te kijken of je kunt regeren.’ Het feit dat Klaver de VVD niet uit wilde sluiten tijdens de campagne wordt hiermee bevestigt – GL is bereid met elke partij samen te werken behalve de PVV. Dat de VVD niks meer is dan de PVV-light maakt dan blijkbaar niks uit.

Mocht het Klaver lukken om in het kabinet te komen, waarschijnlijk samen met VVD, CDA en D66, dan betekent dat de finale capitulatie van GL voor het kapitalistische en imperialistische systeem waarvan de Nederlandse staat deel uitmaakt. GL wil niks liever dan de Nederlandse staat besturen om het zo wat groener te maken. Meer dan een aantal procent meer budget voor groene innovatie zal GL niet krijgen van de andere regeringspartners, nooit. GL zal verantwoordelijk gemaakt worden voor het uitvoeren van neoliberaal beleid, ook op het gebied van milieu. Mocht dit scenario waarheid worden, dan wordt de volgende, veelgebruikte, slogan waarheid: ‘Niet Groen, Niet Links, Maar Neoliberaal!’. Bovendien heeft GL niet zo’n sterke onderhandelingspositie: samen met CU/SGP zouden de drie andere partijen ook een meerderheid hebben. De 14 zetels van GL zouden enkel garant staan voor een ruime Kamermeerderheid, ook als enkele Kamerleden van een regeringspartij hun partij zouden verlaten. Bovendien zou het GL voor altijd het ontdoen van het stempel van oppositiepartij – hoewel dit al was ingezet toen GL in de afgelopen jaren verschillende akkoorden sloot met kabinetten.

SP – 5de partij, gelijk op 15 zetels.

Wat een treurige partij begint de SP te worden. Terwijl racisme en islamofobie hoogtij vieren benoemt de SP het eerste één keer en het laatste nul keer in hun verkiezingsprogramma. En terwijl de PvdA 29 (!) zetels verloor, won de SP er nul. Dat is een schande die zijn weerga niet kent, maar Emile Roemer deed gisteren alsof de SP een overwinning heeft geboekt: ‘een paar maanden geleden gaf niemand nog een stuiver voor onze kansen. We hebben onszelf teruggeknokt en een basis gelegd om de komende jaren op door te bouwen’[2]. Dat slaat dus helemaal nergens op, de SP was namelijk stabiel in de peilingen, altijd rond de 14 zetels. Waarmee is een basis gelegd om aan wat ‘door te bouwen’? Op die vragen geeft de SP nooit echt een antwoord. Waarschijnlijk omdat de SP niet meer buiten het parlement wil bouwen, maar enkel nog binnen het parlement wil zorgen dat zij in de regering komt. Zoals het SP-FB account schreef op een reactie die zei dat de SP nog nooit heeft geregeerd en daardoor ‘schone handen heeft’: ‘daarom hoog tijd. Niet voor de vieze handen maar voor de frisse wind!’

De SP wil een regeringspartij worden. Zij wil het gat van de PvdA opvullen. Maar voor de andere middenpartijen is het niet nodig om de SP in regering te laten. En aangezien GL nog dichter bij het midden staat is zij een ‘makkelijkere’ partij om op te nemen in de regering. De strategie van de SP is totaal mislukt. Als de partij haar koers niet (drastisch) verandert zal zij uitgaan als een nachtkaars. Wellicht splitsen de activisten binnen de partij zich af van de bestuurders, wie weet. Voor nu zal de SP weer in de oppositie terechtkomen. Waar GroenLinks niet groen en niet links meer is, is de Socialistische Partij niet socialistisch meer. De linkse politiek in Nederland heeft een groot ideologisch probleem. Het is aan alle progressieve mensen om dit te veranderen en te blijven werken aan de strijdbare buitenparlementaire beweging. In lijn daarmee schreef vanochtend Kevin Levie, oud voorzitter van SP-Rotterdam, ‘Het is ook te hopen…dat de leden van die partij [de SP] nu scherpe conclusies durven te trekken.’[3]

PvdA – 7de partij, verliezer, daalt 29 zetels naar 9.

De grootste zeteldaling in de geschiedenis van het Nederlandse parlement. De complete partij lijkt een betonnen muur voor de kop te hebben. Links lullen en rechts vullen. Al decennialang de arbeidersklasse verraden. Al jarenlang verkiezingsbeloften gebroken. Al jarenlang verantwoordelijk voor bezuinigingsbeleid, toenemend racisme en imperialistische oorlogen. Wat valt er nog meer te zeggen? Oh ja, Asscher is een lul… En Sharon Dijksma probeerden 15 maart nog: ‘we hebben verloren omdat we de kiezer niet hebben kunnen overtuigen van de rol die de PvdA heeft gespeeld bij het oplossen van d crisis’. LOL. Bord. Voor. Je. Kop.

PvdD – 8ste partij, winnaar, stijgt 3 zetels naar 5.

De Partij voor de Dieren begint voor steeds meer mensen een stemwaardige partij te worden. Volgens mij is de oorzaak daarvan tweeledig: 1) de PvdD wordt gezien als proteststem (‘Goh, geen idee wat ik moet stemmen, toch allemaal klote partijen, dan maar PvdD, ik hou van dieren.’); en 2) met de afgang van de PvdA, regeringswaanzin van GL, het nationalisme van de SP en de onzekerheid of Artikel1 in de Kamer komt blijft voor linkse kiezers enkel de PvdD over als alternatief.

Er zijn echter een aantal problemen met de PvdD. Een van de voornaamste is dat zij zich focust op het verbieden van ritueel slachten, wat haarfijn in het straatje van Wilders’ PVV past. Beide partijen voeren een soort van ‘verlichtingsstrijd’ tegen halalvlees in de supermarkten. Ja ja, dat zijn nog eens problemen mensen!

DENK – 11de partij, winnaar, stijgt 3 zetels naar 3.

DENK valt alle partijen aan op issues die nog steeds taboe lijken: racisme, islamofobie en Palestina. Zij spreken over deze drie issues alsof zij progressief zijn. Of hun oplossingen ( bijv. 1.000 extra agenten die gespecialiseerd zijn in racisme) progressief zijn is een tweede verhaal. Door zich af te splitsen van de PvdA hebben Tunahan Kuzu en Selçuk Öztürk die partij een zware slag toegebracht: steeds minder (jonge) mensen met een migrantenachtergrond stemmen nog op de PvdA. Die stemmen gaan nu voor een groot deel naar DENK. DENK is de enige partij die de afgelopen tijd racisme en islamofobie heeft bestreden in het parlement.

Maar ook DENK heeft een problematische kant. In de eerste plaatst is de partij sociaal-economisch gezien vrij rechts, wat niet gek is gezien het PvdA verleden van Kuzu en Öztürk. Dit betekent dat ook hun beleid neoliberaal zal zijn en ze geen socialistische heilstaat zullen bouwen. Aangezien het neoliberalisme vooral de mensen aan de onderkant treft, en dit veelal mensen met een migrantenachtergrond zijn, is DENK in dit opzicht simpelweg niet antiracistisch.

Een groter probleem is de steun voor DENK binnen de antiracistische beweging in Nederland. Activisten die het ene moment roepen ‘eenheid’ van alle mensen van kleur te willen vormen spreken het volgende moment hun steun uit voor DENK. Maar wat zeggen zij tegen onze Koerdische broeders en zusters? Wat zeggen zijn tegen de alevieten? Tegen de Armenen? DENK is een partij opgericht door twee Turks-Nederlandse politici die het bewind van Erdogan in Turkije steunen. Dat mag, maar aangezien Erdogan hele Koerdische dorpen van de aardbodem laat verdwijnen en DENK zich daar niet heeft over uitgesproken, in tegenstelling tot vrijwel elke andere partij, vraag je je toch af wat DENK over de Koerden denkt. Hetzelfde geldt voor de Armeense genocide, waarnaar een zogenaamd ‘onafhankelijk onderzoek’ moet komen volgens DENK. Ahu, maar de Palestijnse Nakba is zeker wel allang bewezen? In één woord: als zelfbenoemde principiële antiracisten DENK actief steunen, en DENK zien als de vereniging van antiracistische en dekoloniale krachten[4], welke plek zien zij dan voor de Koerden binnen de beweging?

FvD – 13de partij, winnaar, stijgt 2 zetels naar 2.

Baudet en Hiddema zijn fascisten, racisten en seksisten. Ze vertegenwoordigen de fascistische midden- en bovenklasse. Dat ook zij, naast de PVV, in de Kamer komen laat zien dat het fascistische nationalisme steeds meer in opkomst is.

[1] http://www.volkskrant.nl/politiek/wat-u-moet-weten-over-de-verkiezingsuitslag~a4474829/

[2] https://www.sp.nl/nieuws/2017/03/roemer-klaar-om-door-te-knokken-sp-stemmers-bedankt

[3] https://medium.kevinlevie.nl/ruk-naar-rechts-3cab8f435025#.xq3i7ygeq

[4] http://www.iisr.nl/news/analyse-uitslag-verkiezingen-tweede-kamer-2017/

Advertenties

Verbod op treinstaking voortzetting van repressie (trein)arbeiders

 

De rechter heeft gisteren een treinstaking van NS-personeel op deze vrijdagochtend 23 december 2016 verboden.[1] De reden? Het is ‘niet verantwoord als grote groepen mensen zich vanwege een staking op de stations zouden verzamelen’. Daar werd aan toegevoegd dat ‘er minder politieagenten ingezet kunnen worden, omdat zij al aanwezig moeten zijn bij grote evenementen.’

Wat betekent dit? In de eerste plaats dat progressieve stakingen en protesten steeds meer worden onderdrukt door de heersende klasse. Via de staat, haar justitie en politie zijn de laatste twee jaar stakingen en acties verboden van o.a. PostNL pakketbezorgers[2], EasyJet piloten[3], KLM grondpersoneel[4] en nu dus NS-personeel. Waarschijnlijk zijn er nog meer gevallen van verboden, maar deze zijn mij simpelweg onbekend. Deze verboden, in een tijd dat er historisch weinig gestaakt wordt in Nederland, laten zien dat de heersende klasse bang is voor georganiseerde actie van de arbeidersklasse.

Ten tweede zijn de argumenten van de rechter lachwekkend. Grote groepen mensen op stations zijn ‘niet verantwoord’? Maar de ‘grote evenementen’ waar de agenten naartoe moeten zijn wel verantwoord? Hier zijn we de onzin die de heersende klasse, de elite verkondigd: er mag enkel gestaakt worden als er voldoende politie beschikbaar is. Er mag dus gestaakt worden, mits er genoeg politie is om de stakers te lijf te gaan. Is er niet genoeg politie, dan verbiedt de rechter de staking. Dat zijn al twee defensieve wapens van de heersende klasse tegen opstandige burgers.

Hierbij speelt ook de ‘verhoogde terreurdreiging’ een rol. Met de recente aanslagen in het achterhoofd is deze angst tot op zekere hoogte begrijpelijk. Hoewel een treinstaking inderdaad leidt tot grote groepen wachtende mensen op stations zullen er ook mensen thuisblijven. Een normale ochtendspits, voetbalwedstrijd of festival veroorzaakt net zo goed een ‘grote groep mensen’.

Ten derde zet dit verbod op treinstakingen een Nederlandse traditie voort die in 1903 begon. Sjaak van der Velden schrijft hierover: ‘Van 1903 tot 1980 gold in ons land een stakingsverbod voor mensen in dienst van de overheid en voor rijdend personeel van de spoorwegen. Dit verbod was een reactie op de massale spoorwegstaking die uitbrak in januari 1903.’[5] Het stakingsverbod werd enkele maanden na de staking ingevoerd door de regering van Abraham Kuyper (leider van de Anti-Revolutionaire Partij die is opgegaan in het CDA). ‘Politici ter rechterzijde vonden dat de staking het algemeen belang had geschaad en daarom niet toelaatbaar was. Volgens het genoemde wetsvoorstel werd het spoorwegpersoneel en ambtenaren op straffe van vrijheidsberoving verboden om te staken.’

Het moge duidelijk zijn dat het stakingsverbod van 1903 tot 1980 niet gold omdat er te weinig politie beschikbaar was. Feit is dat treinstakingen een grote invloed hebben op de Nederlandse economie. Transport is een belangrijk deel van de Nederlandse economie. De macht om hier invloed op uit te oefenen ligt bij het treinpersoneel. Daarom was én is de staat bang voor acties van het treinpersoneel: treinstakingen leggen een belangrijk deel van de economie plat.

Er wordt de laatste veel geschreven over de toenemende inperking van het stakings- en demonstratierecht. Een belangrijk punt is dat deze artikelen wel breken met de beperkingen van de staat, maar niet met de beperkingen van de parlementaire democratie of het kapitalisme. De beperkingen van de staat zijn echter vergelijkbaar met een raam in de gevangenis. Hoe kleiner het raam, en hoe groter de beperkingen, hoe vervelender de situatie is. Maar men moet niet vergeten dat de gevangenis het probleem is, niet zozeer het raam.

In het kapitalisme zullen we altijd te weinig betaald krijgen en moeten vechten voor meer. Binnen het kapitalisme zullen we altijd voor 40 jaar hetzelfde werk doen, van 6 tot 2 (zonder overuren) en leven ‘voor het weekend’. We moeten meer eisen dan een einde aan de beperkingen van de staat. We moeten een einde aan het kapitalisme eisen. Een einde aan de pijnlijke dagelijkse sleur. Een einde aan racisme en seksisme. Een einde aan depressie en eenzaamheid. Een einde aan de voortdurende uitbuiting en onderdrukking van de derde wereld. De weg naar dit einde is lang en lijkt soms onmogelijk. Maar we mogen de hoop niet verliezen. We kunnen hoop putten uit goede voorbeelden van NS treinpersoneel en schoonmakers die (willen) staken. Laten we er alles aan doen om actievoerende arbeiders te ondersteunen. Hun strijd is onze strijd!

Tegen het stakingsverbod!
Lang leve de stakende arbeiders!

[1] http://www.nu.nl/economie/4369572/rechter-verbiedt-treinstaking-ns-personeel-vrijdagochtend.html

[2] https://www.nrc.nl/nieuws/2015/07/20/rechter-verbiedt-blokkades-van-postnl-pakketbezorgers-a1414577

[3] https://fd.nl/economie-politiek/1163457/rechter-verbiedt-stakingen-van-easyjet-piloten-in-drukke-weekenden

[4] http://www.nu.nl/economie/4312693/gerechtshof-handhaaft-verbod-stakingsacties-grondpersoneel-klm.html

[5] https://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/6673/het-verbod-op-ambtenarenstakingen-in-nederland.html

Notes on decolonization, the Israeli working class and the Palestinian Revolution

A comrade posed the following question on a communist forum:

‘Socialism is obviously in the interests of the Israeli working class by their relation to production, the prerequisite for socialism in Israel-Palestine is decolonization. The decolonization of Palestine will likely take a bourgeois-nationalist form (Hamas), or at least such a revolution would be progressive. But a bourgeois nationalist Palestinian revolution is not in the interests of the Israeli working class, or is at least a hard sell. How then today does the Israeli working class have a progressive character?’

The comrade immediately added:

‘My initial reaction is that a bourgeois nationalist revolution is in their long term interest by the fact that it is a prerequisite to socialism but can we really expect Israelis to support Hamas?’

Firstly, I think it is of great importance to refer to theory developed by the progressive forces in Palestine themselves, before we start to make arguments that come from the outside, which mostly ends in hopeless idealist notions of the Palestinian liberation movement and its potential goals and future. So let us begin.

————————-

‘the prerequisite for socialism in Israel-Palestine is decolonization.’

The first question that arises here is what ‘decolonization’ means. This question finds its most apparent expression in the struggle over a one-state or two-state solution. I would define decolonization in Palestine as the PFLP ultimate goal, namely: ‘to establish a democratic national state in Palestine in which both Arabs and Jews will live as citizens with equal rights and obligations and which will constitute an integral part of the progressive democratic Arab national presence living peacefully with all forces of progress in the world.’[i] Decolonization in Palestine means the establishment of a secular-democratic state on the whole land of Palestine, from the River Jordan to the Mediterranean Sea.

The argument for a secular-democratic Palestinian state is supported by the analysis of Dr. Ahmad Qatamesh, a comrade, who notes in his book Approach to the Single Democratic State that ‘there is no possibility of separating the Arab Palestinian community of 1967 and 1948 from the Jewish community in the same geography; their interlocking prevents talking.. that our space with its economy and demography is separate from their space with its economy and demography. The facts on the ground impose themselves; they cannot be dispensed with theory, without annihilation of one side or evacuating it from place and time and perpetrating dreadful massacres and fresh waves of ethnic cleansing that spare nothing.’[ii]

The two-state solution, however, has been presented as the only viable ‘peaceful’ solution to the conflict by the leadership of the US, European Union, United Nations and Non-Governmental Organizations (NGO’s). But the acceptance of Israel as a legitimate entity means that one declares support for the oppression of Palestinian people, because Israel is a tool of the Zionist movement, that will never, as history has shown us, stop with its exploitation and oppression of the Palestinian land and people, since it was created to do one thing, and one thing only: establish and maintain control over Palestine, a strategic region in the Middle-East, and secure and exploit its natural recourses and for the benefit of the imperialist powers.

Imprisoned PFLP General-Secretary Ahmad Sa’adat says about the two-state solution: ‘The two-state solution that is based on the racist notion of ‘a national, homogeneous Jewish state’ totally disregards the fact that over 1.3 million Palestinians – 20% of the entire population – live inside ‘Israel.’ This will continue to permit the causes of conflict to remain inside Israel. Therefore, the solution based on two states is a myth.’[iii]

Decolonization in ‘Israel-Palestine’ will thus necessarily have to take the form of the establishment of a single-democratic state (most likely to be called ‘Palestine’ because the vast majority of people living in this state will be Palestinians, especially after the Right of Return will be implemented).

‘The decolonization of Palestine will likely take a bourgeois-nationalist form (Hamas), or at least such a revolution would be progressive.’

The notion of a single-democratic state on the historical land of Palestine differs radically from the current approach by Hamas. The politics of Hamas towards Palestinian liberation actually don’t differ much from current Fatah and the Palestinian Authority. While Hamas, in the beginning of its foundation, argued for the ultimate goal of ‘total liberation of the historic land of Palestine from the River Jordan to the Mediterranean Sea…the longer Hamas functions, the les interest it shows in adopting or declaring “ultimate goals”.’ ‘In the course of taking power after the elections of 2006, Hamas has focused its pre and post-elections discourse on the concept of explicitly resisting the Israeli occupation while implicitly if reluctantly accepting the principal of a two-state solution.’[iv]

When it becomes clear that Hamas is striving towards a two-state solution, theoretically but not practically aligned with the PA, we can conclude that Hamas’ aim is not struggling for decolonization but for the establishment of Palestinian ‘Bantustans’, in which the Palestinian comprador bourgeoisie rules within the under subjugation of Israel and imperialism. This does not mean Hamas is a reactionary organization that should be opposed, they are the most powerful Palestinian military resistance organization, but it does mean that Hamas is not fighting for a bourgeois-nationalist state.

Dr. Rabah Mohanna of the PFLP Politburo said the following about Hamas: ‘We continue to insist for having our basic rights and self-determination and the right to return in Palestine. But, unfortunately, Hamas and Fatah are still the main players in Gaza and in the West Bank and it seems they are not enough concerned by the issue of the separation. Because of that we consider that Fatah and Hamas are the cause of the division and will never be able to resolve the problem by themselves. What is necessary is to held a national dialogue among all the political and social groups. Here, we can offer a platform or an agenda for ending the division.’[v]

So, ‘yes’ to cooperation with Hamas and Fatah but, says Dr. Rabah Mohanna: ‘When Abu Mazen (Fatah and PA) oppresses the resistance in the West Bank, and also of course Salam Fayyad, both serve their own political agenda, the Abu Mazen-Salam Fayyad agenda. They serve their political goals which are bad for the Palestinian people. On the other hand, Hamas all the time says they have a political agenda and they want to practice resistance. I do agree with the Hamas political agenda, but I cannot understand their behavior when they oppress people in Gaza. When I meet the Hamas leaders, I mention to them these facts. They agree with me, but on the ground what is happening is different.’[vi]

But a bourgeois nationalist Palestinian revolution is not in the interests of the Israeli working class, or is at least a hard sell. My initial reaction is that a bourgeois nationalist revolution is in their long term interest by the fact that it is a prerequisite to socialism but can we really expect Israelis to support Hamas?

From our above analysis it becomes clear that a victorious bourgeois nationalist Palestinian revolution will establish a single-democratic state on the whole of historic Palestine and implements the Right of Return of the millions of Palestinian refugees. It is not certain that Hamas will be a part of this, just like it isn’t certain that the PA will be part of this.

What is however certain, is that Israelis will have to make a groundbreaking shift in consciousness as guiding principles of their actions in order make the establishment of a single-democratic state a reality or even a possibility.

Leila Khaled spoke about the role of the Israeli working class in an interview conducted on April 6th 2010, by Mike Walker – PFLP Solidarity Campaign co-ordinator.[vii]

Mike Walker: ‘How does the PFLP see the role of the Israeli working class, and does the PFLP maintain links with Israeli Anti-Zionist and Socialist Jewish groups?’

Leila Khaled: ‘We have links with some personalities and we also look upon the working class as a free working class. The working class in Israel is a part of occupation – up till now. So this working class is deceived by the Zionist ideology and that’s why we are looking for the Israelis like Peace now or Stop The Wall, those who are supporting our people against the wall, who express their solidarity every week in the demonstrations in different villages like Bil’in and Nilin, but this is not a wide movement that is the mainstream in society. Because we have seen two years ago, or less than that, when the elections took place in Israel a majority of the working class in Israel voted for the extreme right, which means that up till now the working class in Israel is having illusions about the right wing in Israel to govern. This means that we need more time to reach a common vision from the working class also in Israel that occupation is un-human, it’s illegal and it’s against their society itself because I have to say that the Palestinian workers in Israel, their employers sometimes they don’t give the Palestinian workers their price. The Histadrut which is representative of the working class do not defend the Palestinian workers which means that up till now this working class is a part of occupation.’

Dr. Ahmad Qatamesh tries to synthesize out of the current contradictions between the Palestinian people and the Zionist project: ‘The present situation is the best prescription for the reproduction of conflict and turning in a vicious cycle; neither can the Palestinians – with their meager potential and horrific conditions – defeat Israel, nor can the latter – despite its immense power and strategic advantage – impose capitulation on the Palestinians. To solve the dilemma, a new option and a new form of struggle are called for that represent the interests of the popular masses against upper classes in both communities; an option that controls the tactics – “tactics don’t violate strategy, and politics doesn’t violate ideology” (George Habash).’[viii]

It must be clear by now that the problems and oppression within Israel cannot be solved unless the racist settler-colonial basis upon which the ‘society’ is build and which constitutes this society is destroyed, i.e. that is the sole purpose of the existence of Israeli society is destroyed.

From here it follows that the task of Jews in Palestine (to speak of ‘Israelis’ would include Palestinian citizens of Israel, which have a very different historical connection to the land and struggle) is to align themselves with the Palestinian resistance against Israel, Zionism, Imperialism and the Arab reactionary regimes. Only when the land of Palestine, and for that the whole Middle-East, is free of imperialist (neo)colonial rule will it be possible all of its inhabitants (Arabs, Muslims, Jews, Christians etc.) to establish one secular-democratic state.

So to answer your question, at this point in time, I would say that this requires Israelis to support Hamas, as one of the main forces of resistance against the imperialist control and capitalist exploitation of the land, from which both Palestinians and Jews suffer, although their experiences of this exploitation and oppression vary greatly.

Popular support for a one-state solution now polls at 15% on the Arab side and 10% on the Jewish side.[ix]

‘Socialism is obviously in the interests of the Israeli working class by their relation to production’

While Zionists claimed or have claimed that Israel itself is a socialist project (stressing the Kibbutz’), my guess is that you make this statement on the premise that Israel itself is NOT a socialist project – which is the only right premise and any other should be rejected within the communist movement.

So yes, obviously socialism in Palestine is in the interests of the Israeli working class.

How then today does the Israeli working class have a progressive character?

First of all it is important not to see the Israeli working class as homogenous and united class. As Mohammed Khatib, coordinator of Samidoun Palestinian Political Prisoners Solidarity Network and comrade, argues about Israeli society: ‘This system has to be defeated from within itself. Like Israel… Israel is a nuclear state today. So if we will say we will just liberate Israel by arms, this will not be realistic. The armed struggle is very important – it’s the main tool against the colonial power and against the Zionist entity, but it’s not alone. The Israeli society today is a sick society, it’s not a normal society. Forget about Palestine. Within the society, no one is speaking about it, but it’s not a united society. It’s not a society at all. It’s communities, separate communities. And there is huge racism between them. Between white Jews and black Jews, the Ethiopians, the African, the refugees, the Filipinos, the workers.’[x]

It is not impossible that contradictions and tension within Israeli Jewish communities grow and lead to more vigorously forms of resistance over the next years and decades, which make it possible to establish connections with the Palestinian resistance on an equal basis.

That Israeli-Jews enjoy the privilege of living on stolen land is true. But there are other factors which play a role. As Dr. Ahmad Qatamesh notes: ‘Establishing Israel over the ruins of Palestine did not provide peace (for Jews); a series of wars were fought – 1948, 1956, 1967, 1973, let alone 1982 and the first intifada, which former Israeli Prime Minister Shamir described as an uprising war. Yet, Israel’s human losses in the last years of confrontation were more than in any other war fought by the state. The same applies to the economic losses and the loss of the individual security. Israel’s military defeat in Lebanon in July 2006 only encouraged Israel to start preparing for a yet more destructive, more technological, more devastating war.’[xi]

I can continue about this endlessly, but it is clear that the interest of the Israeli-Jewish working class is to do away with Israel, Zionism and imperialism. They have an interest in revolution and the question that they must answer is very clearly ‘barbarism or socialism’?

To work against the most powerful hegemonic systems of Israel and Zionism, supported greatly by the United States, is a difficult task and the Palestinian revolution will not be victorious today. We know, however, that tomorrows conditions will not be the same as todays and that human action is the cause of this ever-changing reality – what seems impossible today may be possible tomorrow. Today we see the degeneration of Israeli-Jewish society; increasing attacks and wars launched on the Palestinian people by the Israeli military; worldwide attacks on the Palestinian solidarity movement and global export of Israeli military technology. Israel is becoming more and more an enemy of all the peoples of the world and thus faces increasing resistance throughout the whole world. What Israel therefore produces, above all, are its own gravediggers. Its fall and the victory of the Palestinian and Jewish people are equally inevitable.


Another comrade addes ‘their (Israeli working class) existence as a class depends on theft of land and resources. they have much more to lose than their chains.’

There is truth on this. Especially since 20% of the Israeli export consists of military weaponry, parts, technology and tactics. It would however be wrong to regard the Israeli working class as inherently counterrevolutionary, which means there is no other way towards Palestinian liberation than to engage in mass deportations and ethnic cleansing.

As explained above, the Israeli working class, or at least parts of it, does, however, have an interest in the Palestinian revolution. This is not only because of their own oppression by Zionism, but also because of the resistance against the Zionist project.

Sources:

[i] PFLP. (1968). Strategy for the Liberation of Palestine. Available at http://pflp.ps/english/2012/12/13/strategy-for-the-liberation-of-palestine-february-1969-historical-document-now-available-electronically/

[ii] Ahmad Qatamesh. (2007). Approach to The Single Democratic State: Two Separate and Interlocked Communities. P. 54. Available at http://www.odsg.org/ahmadonestate[1].pdf

[iii] Ahmad Sa’dat. (2003). Interview with Imprisoned PFLP General Secretary Ahmad Sa’adat. Available at http://pflp.ps/english/2003/05/20/interview-with-imprisoned-pflp-general-secretary-ahmad-saadat/

[iv] Khaled Hroub. (2006). Hamas: A Beginner’s Guide. P. 21-22. London: Pluto Press.

[v] Rabah Mohanna. (2010). Interview with Dr. Rabah Mohanna of the PFLP on the Palestinian people’s struggle for national liberation. Available at https://revolutionaryfrontlines.wordpress.com/2010/11/26/interview-with-rabah-mohanna-of-the-pflp-on-the-palestinian-peoples-struggle-for-national-liberation/

[vi] Ibid.

[vii] Leila Khaled. (2010). Interview with Leila Khaled, conducted by Mike Walker – PFLP Solidarity Campaign co-ordinator. Interview was conducted via Skype with Leila at her home in Amman Jordon. Available at http://wpnz-pflp-solidarity.blogspot.nl/p/leila-khaled-interview.html

[viii] Ahmad Qatamesh. (2007). P. 84-85.

[ix] Ahmad Qatamesh. (2007). P. 84.

[x] Mohammed Khatib. (2016). New Video: Samidoun’s Mohammed Khatib on Black-Palestinian Solidarity and Liberation Struggles. Available at http://samidoun.net/2016/09/new-video-samidouns-mohammed-khatib-on-black-palestinian-solidarity-and-liberation-struggles/

[xi] Ahmad Qatamesh. (2007). P. 36.

Picture credits: Thomas van Beersum