Zoveel willen doen

Zoveel willen doen
Zoveel willen veranderen
Maar we zijn met zo weinig
De energie lijkt verloren
Ik heb een machteloos gevoel

Misschien maar verhuizen naar de VS, Frankrijk of Palestina,
waar er wél miljoenen strijders zijn.

Maar wegrennen voor de problemen hier, lost de problemen daar niet op.

De strijd van de onderdrukten in Nederland is in namelijk verbonden met de Palestijnse strijd voor vrijheid en terugkeer:
Nederland koopt wapens van Israël,
Nederland vervoert wapens en politiehonden naar Israël,
De Nederlandse politie wordt getraind in Israël,
en Nederland steunt Israël diplomatiek sinds de oprichting van de Israëlische staat in 1948 – die tot stand kwam door de etnische zuivering van Palestina, waardoor 750.000 mensen verdreven werden van hun land.

Een overwinning van het Palestijnse volk op het zionisme,
is een overwinning van alle volkeren tegen hun eigen onderdrukker.
De wereldwijde onderdrukkers gebruiken immers wapens die afkomstig zijn uit Israël.

Een overwinning van het Nederlandse volk op de Nederlandse imperialistische elite, zou van eenzelfde reusachtige betekenis zijn:
Nederland is de derde grootste investeerder in de VS,
Nederland is één groot belastingparadijs voor internationale bedrijven (waaronder het Russische bedrijf dat de BUK-raket maakte waarmee MH-17 is neergeschoten),
en Nederlandse bedrijven zoals Shell, Unilever, ING, ABN-AMRO en Philips zijn op grote schaal betrokken bij kinderarbeid, slavernij, wapenhandel, het vermoorden van mensen, het leegplunderen van landen en het aanrichten van milieuschade.

Dezelfde bedrijven die nu de wereld kapot maken, deden dat ook tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De Philips Politie (bedrijfspolitie van Philips) werkte tijdens de Tweede Wereldoorlog samen met de nazi-bezetter. Onder leiding van Willem Dijs, die tevens politierechercheur was, werden joodse vluchtelingen bij de grens opgepakt en communisten weggewerkt. Uiteindelijk werd Dijs door de Duitsers aangesteld als politiecommissaris in Eindhoven. Een collaborateur in hart en nieren.

Het is aan ons om de collaborateurs in het hier en nu op te sporen. Het is tijd dat zij onze pijn en ellende voelen die zij hebben gecreëerd – van het huiselijke geweld tot de oorlogen in Irak en Indonesië, van de gedwongen huisuitzettingen tot de zogenaamde schuld‘hulpverlening’, van de pesterijen op school waar geen leraar tegen optrad tot de mishandelende baas op het werk, en van de mishandeling in de concentratiekampen van de GGZ tot de inhumane omstandigheden in vluchtelingenkampen in Nederland.

Dus onze macht kan gigantisch groot zijn;
Van de gaswerkers in Groningen tot de havenarbeiders in Rotterdam;
Van de schoonmakers tot de leraren;
Van de stratenmakers tot de vuilnismannen;
Van de studenten tot de bouwvakkers;

Als we onze krachten bundelen,
Alle onderdrukten samen tegenover hun onderdrukkers,
Zij-aan-zij, gelijk in de strijd,
Als wij de stem van de onderdrukten vormen,
En niet zullen niet rusten voordat wij allemaal vrij zijn,
Dan kunnen wij de grootste daden in de geschiedenis van de mensheid verrichten.

De weg naar voren ligt niet aan de overkant van het kanaal, in Zuid-Amerika of de VS.
Onze eigen geschiedenis is ons belangrijkste wapen.
De geschiedenis van Anton de Kom in plaats van Malcolm X;
De geschiedenis van Domela Nieuwenhuis in plaats van Vladimir Lenin;
De geschiedenis van Joke Kaviaar in plaats van Naomi Klein.

En natuurlijk bestaat er geen of/of.
De strijd van onderdrukten wereldwijd is met elkaar verbonden.
De strijd is verschillend en heeft zijn eigenaardigheden in verschillende werelddelen, landen, provincies, steden, wijken, buurten, huizen, werkplekken, scholen en vrijetijdsverenigingen.

Als we daadwerkelijk en/en willen – revolutie buiten én binnen Nederland,
dan zullen we moeten weten wat Nederland is, wie de Nederlandse bevolking is en, cruciaal, hoe Nederland is geworden tot wat het is.

Waarom hebben 800.000 kinderen te weinig eten?
Waarom leven er 2,5 miljoen mensen in armoede?
Waarom is er dwangarbeid in Nederland?
Waarom staan er vluchtelingen- / concentratiekampen in Nederland?
Waarom mogen de pakketbezorgers van PostNL niet staken?
Waarom slikken 1 miljoen Nederlanders antidepressiva?

Deze situatie is niet uit de lucht komen vallen en is geen ’foutje’.
Nederland is wat het is doordat er bewuste keuzes zijn gemaakt,
niet door het Nederlandse volk, maar door de Nederlandse elite.

In onze kapitalistische maatschappij is er een elite aan de macht die niet werkt, maar wel de keuzes maakt.
Het snelst groeiende beroep is zorgmanager.
Dat klinkt leuk, iemand die gaat managen dat de zorg goed loopt,
maar deze managers doen niets anders dan deals maken met de zorgverzekeraars, financiële instellingen en zorginstellingen, zonder zelf ook maar één vinger uit te steken als verzorger.

Mark Rutte is ook zo’n elite persoon.
Terwijl hij voor €50 miljard heeft bezuinigd op sociale voorzieningen van de Nederlandse werkende klasse,
is de staatsschuld met €130 miljard toegenomen!
Er zijn miljarden betaald aan Zwitserse, Franse, Duitse en Nederlandse banken,
het politieapparaat is uitgebreid om ons overal in de gaten te houden en inmiddels worden er wéér bommen gegooid op de mensen in het Midden-Oosten.

Het is aan ons om de macht uit de handen van de Nederlandse elite te rukken.
Door hun gierigheid en plundertochten lijden miljoenen, zelfs miljarden mensen over de hele wereld – van Nederland tot Palestina, en van Groningen tot de Niger Delta.
Het lot van miljarden mensen is met elkaar verbonden.
Laat daarmee ook onze strijd verbonden zijn;
voor een beter lot en een beter leven.

Met onze energie zullen we vechten tegen de elite,
tegen Mark Rutte, Geert Wilders en Barack Obama,
We vechten voor een betere wereld.
Een wereld voor iedereen;
zonder uitbuiting en onderdrukking,
zonder uitbuiters en onderdrukkers.
Het gevecht voor een betere wereld begint bij het individu,
maar we vechten zij-aan-zij.
Niemand kan en hoeft de wereld in zijn of haar eentje te veranderen –
Alleen samen, staan we sterk.

Advertenties

Pacifisme is een verlengstuk van de kapitalistische staat

Geweldloosheid en pacifisme zijn twee verschillende dingen. Geweldloosheid is een van de vele gereedschappen in je strijd voor bevrijding en gelijkheid. Het is in te zetten in bepaalde situaties, als er meer uit een actie of handeling valt te halen op een geweldloze manier dan op een niet-geweldloze manier. Het is een legitiem middel in de strijd, net als sommige vormen van geweld dat zijn in bepaalde situaties.

Pacifisme daarentegen is gedogmatiseerde geweldloosheid. ‘Een oog voor een oog maakt iedereen blind’, is de slogan die deze denkwijze samenvat. Het concentreert zich op degene die wraak neemt, waarbij twee dingen genegeerd worden: het feit dat die persoon blijkbaar een reden heeft om terug te vechten (materiële realiteit van onderdrukking) en de oorspronkelijke aanvaller (kapitalisme, patriarchaat, imperialisme).

Pacifisme speelt morele politie voor onderdrukten, maar niet voor onderdrukkers. Zo lang geweld gericht is op onderdrukte klassen en onzichtbaar blijft voor het petty bourgeois oog, vinden pacifisten geweld prima – zelfs als het extreem wordt, zoals in apartheidstaten, genocides, imperialistische oorlogen, EU grenspolitiek, etc. Maar zodra mensen zich beginnen te verzetten tegen precies dat geweld, dan klimmen pacifisten ineens in de pen. Dan worden claims op moraliteit gemaakt en morele grenzen getrokken. Dan is geweld ineens onacceptabel. Deze *policing* (daar moet een Nederlands woord voor komen) van machteloze, onderdrukte mensen die hun menselijkheid terugclaimen is de zachte versie van de repressie van de heersende klasse. Pacifisme is daarmee niet alleen een moralistisch standpunt, maar ook een verlengstuk van de kapitalistische staat (die alleen kan functioneren door de onderdrukking en uitbuiting van het volk), juist omdat het weigert solidair te zijn met mensen in hun strijd voor hun bevrijding.