Verbod op treinstaking voortzetting van repressie (trein)arbeiders

 

De rechter heeft gisteren een treinstaking van NS-personeel op deze vrijdagochtend 23 december 2016 verboden.[1] De reden? Het is ‘niet verantwoord als grote groepen mensen zich vanwege een staking op de stations zouden verzamelen’. Daar werd aan toegevoegd dat ‘er minder politieagenten ingezet kunnen worden, omdat zij al aanwezig moeten zijn bij grote evenementen.’

Wat betekent dit? In de eerste plaats dat progressieve stakingen en protesten steeds meer worden onderdrukt door de heersende klasse. Via de staat, haar justitie en politie zijn de laatste twee jaar stakingen en acties verboden van o.a. PostNL pakketbezorgers[2], EasyJet piloten[3], KLM grondpersoneel[4] en nu dus NS-personeel. Waarschijnlijk zijn er nog meer gevallen van verboden, maar deze zijn mij simpelweg onbekend. Deze verboden, in een tijd dat er historisch weinig gestaakt wordt in Nederland, laten zien dat de heersende klasse bang is voor georganiseerde actie van de arbeidersklasse.

Ten tweede zijn de argumenten van de rechter lachwekkend. Grote groepen mensen op stations zijn ‘niet verantwoord’? Maar de ‘grote evenementen’ waar de agenten naartoe moeten zijn wel verantwoord? Hier zijn we de onzin die de heersende klasse, de elite verkondigd: er mag enkel gestaakt worden als er voldoende politie beschikbaar is. Er mag dus gestaakt worden, mits er genoeg politie is om de stakers te lijf te gaan. Is er niet genoeg politie, dan verbiedt de rechter de staking. Dat zijn al twee defensieve wapens van de heersende klasse tegen opstandige burgers.

Hierbij speelt ook de ‘verhoogde terreurdreiging’ een rol. Met de recente aanslagen in het achterhoofd is deze angst tot op zekere hoogte begrijpelijk. Hoewel een treinstaking inderdaad leidt tot grote groepen wachtende mensen op stations zullen er ook mensen thuisblijven. Een normale ochtendspits, voetbalwedstrijd of festival veroorzaakt net zo goed een ‘grote groep mensen’.

Ten derde zet dit verbod op treinstakingen een Nederlandse traditie voort die in 1903 begon. Sjaak van der Velden schrijft hierover: ‘Van 1903 tot 1980 gold in ons land een stakingsverbod voor mensen in dienst van de overheid en voor rijdend personeel van de spoorwegen. Dit verbod was een reactie op de massale spoorwegstaking die uitbrak in januari 1903.’[5] Het stakingsverbod werd enkele maanden na de staking ingevoerd door de regering van Abraham Kuyper (leider van de Anti-Revolutionaire Partij die is opgegaan in het CDA). ‘Politici ter rechterzijde vonden dat de staking het algemeen belang had geschaad en daarom niet toelaatbaar was. Volgens het genoemde wetsvoorstel werd het spoorwegpersoneel en ambtenaren op straffe van vrijheidsberoving verboden om te staken.’

Het moge duidelijk zijn dat het stakingsverbod van 1903 tot 1980 niet gold omdat er te weinig politie beschikbaar was. Feit is dat treinstakingen een grote invloed hebben op de Nederlandse economie. Transport is een belangrijk deel van de Nederlandse economie. De macht om hier invloed op uit te oefenen ligt bij het treinpersoneel. Daarom was én is de staat bang voor acties van het treinpersoneel: treinstakingen leggen een belangrijk deel van de economie plat.

Er wordt de laatste veel geschreven over de toenemende inperking van het stakings- en demonstratierecht. Een belangrijk punt is dat deze artikelen wel breken met de beperkingen van de staat, maar niet met de beperkingen van de parlementaire democratie of het kapitalisme. De beperkingen van de staat zijn echter vergelijkbaar met een raam in de gevangenis. Hoe kleiner het raam, en hoe groter de beperkingen, hoe vervelender de situatie is. Maar men moet niet vergeten dat de gevangenis het probleem is, niet zozeer het raam.

In het kapitalisme zullen we altijd te weinig betaald krijgen en moeten vechten voor meer. Binnen het kapitalisme zullen we altijd voor 40 jaar hetzelfde werk doen, van 6 tot 2 (zonder overuren) en leven ‘voor het weekend’. We moeten meer eisen dan een einde aan de beperkingen van de staat. We moeten een einde aan het kapitalisme eisen. Een einde aan de pijnlijke dagelijkse sleur. Een einde aan racisme en seksisme. Een einde aan depressie en eenzaamheid. Een einde aan de voortdurende uitbuiting en onderdrukking van de derde wereld. De weg naar dit einde is lang en lijkt soms onmogelijk. Maar we mogen de hoop niet verliezen. We kunnen hoop putten uit goede voorbeelden van NS treinpersoneel en schoonmakers die (willen) staken. Laten we er alles aan doen om actievoerende arbeiders te ondersteunen. Hun strijd is onze strijd!

Tegen het stakingsverbod!
Lang leve de stakende arbeiders!

[1] http://www.nu.nl/economie/4369572/rechter-verbiedt-treinstaking-ns-personeel-vrijdagochtend.html

[2] https://www.nrc.nl/nieuws/2015/07/20/rechter-verbiedt-blokkades-van-postnl-pakketbezorgers-a1414577

[3] https://fd.nl/economie-politiek/1163457/rechter-verbiedt-stakingen-van-easyjet-piloten-in-drukke-weekenden

[4] http://www.nu.nl/economie/4312693/gerechtshof-handhaaft-verbod-stakingsacties-grondpersoneel-klm.html

[5] https://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/6673/het-verbod-op-ambtenarenstakingen-in-nederland.html

Advertenties