Verbod op treinstaking voortzetting van repressie (trein)arbeiders

 

De rechter heeft gisteren een treinstaking van NS-personeel op deze vrijdagochtend 23 december 2016 verboden.[1] De reden? Het is ‘niet verantwoord als grote groepen mensen zich vanwege een staking op de stations zouden verzamelen’. Daar werd aan toegevoegd dat ‘er minder politieagenten ingezet kunnen worden, omdat zij al aanwezig moeten zijn bij grote evenementen.’

Wat betekent dit? In de eerste plaats dat progressieve stakingen en protesten steeds meer worden onderdrukt door de heersende klasse. Via de staat, haar justitie en politie zijn de laatste twee jaar stakingen en acties verboden van o.a. PostNL pakketbezorgers[2], EasyJet piloten[3], KLM grondpersoneel[4] en nu dus NS-personeel. Waarschijnlijk zijn er nog meer gevallen van verboden, maar deze zijn mij simpelweg onbekend. Deze verboden, in een tijd dat er historisch weinig gestaakt wordt in Nederland, laten zien dat de heersende klasse bang is voor georganiseerde actie van de arbeidersklasse.

Ten tweede zijn de argumenten van de rechter lachwekkend. Grote groepen mensen op stations zijn ‘niet verantwoord’? Maar de ‘grote evenementen’ waar de agenten naartoe moeten zijn wel verantwoord? Hier zijn we de onzin die de heersende klasse, de elite verkondigd: er mag enkel gestaakt worden als er voldoende politie beschikbaar is. Er mag dus gestaakt worden, mits er genoeg politie is om de stakers te lijf te gaan. Is er niet genoeg politie, dan verbiedt de rechter de staking. Dat zijn al twee defensieve wapens van de heersende klasse tegen opstandige burgers.

Hierbij speelt ook de ‘verhoogde terreurdreiging’ een rol. Met de recente aanslagen in het achterhoofd is deze angst tot op zekere hoogte begrijpelijk. Hoewel een treinstaking inderdaad leidt tot grote groepen wachtende mensen op stations zullen er ook mensen thuisblijven. Een normale ochtendspits, voetbalwedstrijd of festival veroorzaakt net zo goed een ‘grote groep mensen’.

Ten derde zet dit verbod op treinstakingen een Nederlandse traditie voort die in 1903 begon. Sjaak van der Velden schrijft hierover: ‘Van 1903 tot 1980 gold in ons land een stakingsverbod voor mensen in dienst van de overheid en voor rijdend personeel van de spoorwegen. Dit verbod was een reactie op de massale spoorwegstaking die uitbrak in januari 1903.’[5] Het stakingsverbod werd enkele maanden na de staking ingevoerd door de regering van Abraham Kuyper (leider van de Anti-Revolutionaire Partij die is opgegaan in het CDA). ‘Politici ter rechterzijde vonden dat de staking het algemeen belang had geschaad en daarom niet toelaatbaar was. Volgens het genoemde wetsvoorstel werd het spoorwegpersoneel en ambtenaren op straffe van vrijheidsberoving verboden om te staken.’

Het moge duidelijk zijn dat het stakingsverbod van 1903 tot 1980 niet gold omdat er te weinig politie beschikbaar was. Feit is dat treinstakingen een grote invloed hebben op de Nederlandse economie. Transport is een belangrijk deel van de Nederlandse economie. De macht om hier invloed op uit te oefenen ligt bij het treinpersoneel. Daarom was én is de staat bang voor acties van het treinpersoneel: treinstakingen leggen een belangrijk deel van de economie plat.

Er wordt de laatste veel geschreven over de toenemende inperking van het stakings- en demonstratierecht. Een belangrijk punt is dat deze artikelen wel breken met de beperkingen van de staat, maar niet met de beperkingen van de parlementaire democratie of het kapitalisme. De beperkingen van de staat zijn echter vergelijkbaar met een raam in de gevangenis. Hoe kleiner het raam, en hoe groter de beperkingen, hoe vervelender de situatie is. Maar men moet niet vergeten dat de gevangenis het probleem is, niet zozeer het raam.

In het kapitalisme zullen we altijd te weinig betaald krijgen en moeten vechten voor meer. Binnen het kapitalisme zullen we altijd voor 40 jaar hetzelfde werk doen, van 6 tot 2 (zonder overuren) en leven ‘voor het weekend’. We moeten meer eisen dan een einde aan de beperkingen van de staat. We moeten een einde aan het kapitalisme eisen. Een einde aan de pijnlijke dagelijkse sleur. Een einde aan racisme en seksisme. Een einde aan depressie en eenzaamheid. Een einde aan de voortdurende uitbuiting en onderdrukking van de derde wereld. De weg naar dit einde is lang en lijkt soms onmogelijk. Maar we mogen de hoop niet verliezen. We kunnen hoop putten uit goede voorbeelden van NS treinpersoneel en schoonmakers die (willen) staken. Laten we er alles aan doen om actievoerende arbeiders te ondersteunen. Hun strijd is onze strijd!

Tegen het stakingsverbod!
Lang leve de stakende arbeiders!

[1] http://www.nu.nl/economie/4369572/rechter-verbiedt-treinstaking-ns-personeel-vrijdagochtend.html

[2] https://www.nrc.nl/nieuws/2015/07/20/rechter-verbiedt-blokkades-van-postnl-pakketbezorgers-a1414577

[3] https://fd.nl/economie-politiek/1163457/rechter-verbiedt-stakingen-van-easyjet-piloten-in-drukke-weekenden

[4] http://www.nu.nl/economie/4312693/gerechtshof-handhaaft-verbod-stakingsacties-grondpersoneel-klm.html

[5] https://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/6673/het-verbod-op-ambtenarenstakingen-in-nederland.html

Advertenties

Kritiek op ‘Ieder1’, a liberal middle-class Movement for Diversity

My 2 cents about ‘IEDER1’ and why it is a counterproductive, pacifying event rather than an empowering event.

I’m sorry that this turned into such a long post but I couldn’t stop writing and felt that is was necessary to clear up some points, especially around the goal of ‘fighting polarization in society’ and the motives of the organizers.

The criticism against ‘ieder1’ is not raised because a festival is organized to celebrate diversity, this is very nice. But just imagine what huge activities and programms organizations like We Are Here, Zwarte Piet Niet, University of Color etc. etc. etc. could do with €100.000..

The fact that the organizers of ‘Ieder1′ deem it necessary to spend €100.000 of resources, to be collected from the people, on this festival is the reason for criticism because it diverts a lot of energy and attention from the fight against oppression and exploitation, especially of People of Color and women towards the celebration of diversity. A celebration is very nice, yes, but really, what is there to celebrate and why do we need €100.000 to celebrate?

What is there to celebrate when People of Color are getting shot by the police and we still didn´t achieve victory over the racist police? What is there to celebrate when Geert Wilders is leading the election polls and fascism is on the rise and we are not even coming close of forming a progressive alliance of organizations and people in countering them? What is there to celebrate if We Are Here has to squat a new place a trillion times and refugees are put in concentration-like-camps and we are not even coming close of overthrowing this regime? What is there to celebrate if women and queer people are harassed and sexually abused on a daily basis and we still don’t have the infrastructure of providing for these victim’s safety and a way to fight back against their oppressor?

And yes, of course there are great initiatives and actions going on. There is no need to be pessimistic, we will win the struggle against oppression. But in this struggle we shouldn’t let ourselves get distracted and blinded by a costly festival with fancy artists and stuff. We need to have a clear sight about what is going on. This festival is not revealing the tough realities of life but is trying to cover them up.

Why didn’t the organizers collect €100.000, gave it to progressive organizations and had only one request: organize a big festival. I dare to gamble that this festival would be bigger than ‘ieder1’ (seriously, activists tend to have a talent for organizing a lot with the least of resources) and it would be more effective. ‘ieder1′ didn’t develop out of grassroots organizing. It didn’t develop out of years of blood, sweat and tears. It didn’t develop out of a relationship between oppressed and exploited people fighting back against their oppressors for a world of justice, freedom and dignity.

‘ieder1’ developed out of the middle- and upper classes. The festivals goal is to combat the increasing ‘polarization’ within Dutch society and to ‘give a voice to all those people in the Netherlands who believe in the power of a diverse society.’ The latter goal is an indirect insult to the oppressed and exploited people because they already HAVE a voice, it is just that they are powerless and thus nobody, or at least the people in power, don’t listen to them. Again, ‘ieder1′ didn’t develop out of already existing progressive movements and organizations in the Netherlands but it was established by the middle- and upper class.

‘ieder1’ expands on the goal of combatting polarization, ‘Personal concerns can differ, what connects us is the strong belief in a diverse society, in empathy, and in the willingness to listen and hear one another. A change in today’s atmosphere does not just happen. It is something you need to stand for.’ How lovely! If we all just had the willingness of listening to one another the ‘atmosphere’ would change.

First of all, we don’t need the ‘atmosphere’ to change (actually we do, because of environmental reasons, but that is not what is meant here   ), we need the reality to change. We need to get out of poverty, we need good houses, we need health care, we need equal pay, we need an end to domestic violence, we need an end to racism and discrimination in every sphere of life and society, we need to stop the police searching, beating and killing us, especially People of Color. There is no abstract atmosphere that needs be changed, the concrete realities of the lives of millions of Dutch people needs to change (and also the lives of the millions of people need to change who live outside the Netherlands and are affected by it in Syria, Nigeria, the Philippines, Palestine etc.). Their daily lives need to be different from what they are now. If they live in this or that atmosphere can make it a bit nicer, but if you are oppressed and exploited, the atmosphere in which this happens doesn’t change shit.

Secondly, the whole anti-polarization movement is in no way interested in actually fighting against oppression and exploitation. If you are all about fighting oppression and exploitation, you have to identify an oppressor and exploiter, who are very much people, just like the oppressed and exploited. The oppressed isn’t oppressed by its own existence, they are oppressed by an oppressor. The oppressed can only exist as long as there is an oppressor. If there is no oppressor than there can be no oppressed because there is no one to do the oppressing. If we accept this, then the notion of ‘empathy and willingness to listen and hear one another’ becomes pointless in the struggle for emancipation because it does not identify and sharpens the oppressed-oppressor relationship that causes misery and suffering. Instead, a focus on dialogue tends to mystify this relationship and works pacifying on the angry oppressed people who want to fight their oppression, and thus want to fight their oppressor. Since we know that oppression and exploitation don’t happen because the oppressor is ignorant and we know that we can’t convince them out of oppressing, it is necessary to promote fighting against the oppressor.

The preference of ‘ieder1’ towards dialogue can be traced back to the position of the organizers as ‘successful’ middle-class. Let’s take a look at ‘the organization’:
The board consists of: Nasrdin Dchar (acteur), Samuel Levie (Brandt & Levie), Julius Ponten (filmproducent van Wolf & Rabat) en Touria Meliani (directrice Tolhuistuin).

Also actively involved: Nadia Zerouali (culinair schrijver), Emma Levie (beeldend kunstenaar, actrice), Chris van Bokhorst (de Projectstudio), Tim Blaauw (programmamaker), Hesdy Lonwijk (filmmaker en regisseur), Laila Frank (campaigner, Being Frank), Giuseppe du Croq (creative), Hanna Verboom (actrice) Chris Keulemans (programmamaker), Marjan Sax (adviseur), Loeki Westerveld (campagne adviseur), Peter van Baak (Sponsorvisie), Jörgen Tjon a Fong (Regisseur en Programmamaker), Oscar van den Ouden (MerkTroubadour)

Committee of Recommendation: Ila Kazem (Directievoorzitter van der Bunt adviseurs), Sadik Harchaoui (Chef de Mission Society Impact), Leon Ramakers (Oprichter Mojo / lid 4 en 5 mei comité Amsterdam) en Ted van den Bergh (Directeur Triodos foundation).

All these people have climbed up the social ladder and are not (anymore) affected by most of the daily struggles of most poor, colored, women, queer and disabled people. They live their privileged lives in nice houses, do their groceries at the Marqt (bio food store chain, unaffordable for most people), don’t have to worry about not being able to pay for health care, can send their children to ‘the best’ schools etc. These people live a different life than most of the people in the Netherlands. How can these people even think that they have the right to speak on behalf of the oppressed people who are fighting against oppression? How can these people think they have the right to try and pacify the resistance into a fruitless dialogue?

Maybe the most ridiculous decision of ‘ieder1’ is to use as sponsors Ahmed ‘fuck off if you don’t like it here’ Aboutaleb (mayor of Rotterdam) and Eberhard ‘here stands a mayor who will do everything against political activism’ van der Laan (mayor of Amsterdam) [1]. These two people are directly responsible for the racism and islamophobia (remember Aboutaleb traveling to New York to talk about Muslim radicalization?), for police brutality against refugees, people of color and activists, for housing problems in both cities, and many many more problems. It are these people who should be struggled against. They are the enemy, not our friends.

Yes, we need unity and empathy in our lives. But we need unity between the oppressed and exploited against the oppressors and exploiters, we don’t need unity with them. We should have empathy for the oppressed and exploited, we should have no empathy for the oppressors and exploiters, for it is exactly them who create misery and suffering.

The polarization of society between oppressed and oppressors, between exploited and exploiters is good, very good. This world will not change because we start collaborating with the slave master. Change starts by breaking the chains to which we are bound, by driving the slave master off the land and by setting his house on fire – whether this slave master goes by the name of Geert Wilders, Kees Knot, Eberhard van der Laan or Ahmed Aboutaleb.

[1] Van der Laan said this in a discussion with refugees and Dutch political activists in front of his home https://www.youtube.com/watch?v=U68elMbYPDg (the exact words are spoken just after 2:45min)

‘De Strijd’ – Aflevering 4: De Ideale Arbeider

Aflevering 4: De ideale arbeider

Arbeidersmuziekverenigingen werden opgericht. Fanfares. Arbeidersmuziekvereniging Opwaarts.

Volkshuis Leiden in 1899 opgericht door drie leraren. Kennis overdragen op de arbeiders. Arbeiders waren niet opgeleid. In het volkshuis kon je terecht voor educatie. Emelie Knappert werkte in de sloppenwijken vooral met fabrieksmeisjes en jongeren.

Jacques en Agneta van Marken, oprichters van de gist en Spiritusfabriek in Delft bouwen een dorp(je) om hun fabriek heen voor de arbeiders van de fabriek. Hier stonden hekken omheen, die om 00:00 dicht gingen en parkwachters. Je moest er voor zorgen dat je huis en tuin er altijd uitstekend uitzagen, anders werden de Van Marken boos.

Mensen kwamen vanuit de getto’s naar het reservaat, maar gingen na één jaar soms al terug. Er woonden niet meer dan 61 mensen. De mensen konden er niet tegen dat de baas de hele dag op hun lippen zat.

Dit werd de grootste fabriek van Delft. Oliefabriek was Calvé stond samen met de gistfabriek in de top-tien van Nederlandse fabrieken. Bij de gist kregen arbeiders verzekeringen en hogere lonen. Ze ‘wilden’ het leven van de arbeider ‘verbeteren’.

Muziekvereniging van de fabriek trok veel mensen. Zondagochtendconcerten begonnen om half 8.

Voor heel veel was de kermis het leukste van het jaar. Behendigheidsspelletjes en freakshows. Vanaf 1870 worden de kermissen een probleem. Gemeente en besturen zijn bezorgd over de openbare orde. Er wordt steeds harder opgetreden tegen kermissen, zaken die als onfatsoenlijk worden gezien, worden verboden.

Drankzucht en zedeloosheid onder arbeiders. Havenarbeiders, zeelieden en bouwvakkers worden vaak uitbetaald in de kroeg. Alcoholisme is onder deze groepen arbeiders een groot probleem.

Socialisten bouwen hun eigen drankbestrijding comités. Ze proberen socialisten van de drank af te houden. Ze richten koffie- en melkhuizen op om in te vergaderen in plaats van cafés. Limonade drinken wordt iets socialistisch.

Het AJC wordt opgericht, de Arbeiders Jeugd Centrale en het Instituut voor Arbeiders Ontwikkeling.

Jef Last, oud-mijnwerker en visser en lid van de SDAP, rijdt eind jaren ’20 met een rode bestelbus om door heel Nederland socialistische films te vertonen. In twee jaar kwamen er 140.000 mensen! De meest populaire film was Pantserkruiser Potemkin.

De Arbeiders Olympiade was vrij populair. Er waren geen medailles. Het ging om het meedoen.

Grote zomerkampen van de AJC. Samen zingen, sporten, dansen,

De eerste voetbalwedstrijd van Nederland wordt gespeeld in Enschede. Bernard van Heek, de zoon van de textielbaron uit aflevering 1, was op stage in Manchester. Daar zag hij voetbal en kocht hij een leren voetbal. In 1885 met zo’n 30 man een pot voetbal gespeeld.

De eerste publiekelijke voetbalwedstrijd trok 5.000 toeschouwers. Het publiek vond het het leukst als de bal in de buik van de tegenstander geschoten. Veel vrouwelijke toeschouwers om naar de blote mannenbenen te kijken.

Leerorkest in Amsterdam Zuidoost. Muzieklessen in scholen om zoveel mogelijk kinderen te bereiken.